Wsiąść do Pociągu: Europa/pudelka/14996.webptakocena 4/6 · 2 teksty o grzeAlan R. Moon · wyd. Rebel · 2005Gra
Wsiąść do Pociągu: Europa
Ticket to Ride: Europe
Alan R. Moon · wyd. Rebel · 2005
- Gracze
- 2–5
- najlepiej: 4
- Czas gry
- 30–60 min
- Wiek
- 8+
- Ciężar
- 2/5
- lekka
- Język
- 1/5
- Bez tekstu w grze, język nie ma znaczenia
- Po polsku
- Tak
- Rebel Sp. z o.o.
A Ty? Oceń Wsiąść do Pociągu: Europa
Oceny czytelników pojawią się po pierwszych głosach.
Bez logowania. Swój głos możesz zmienić albo cofnąć, klikając jeszcze raz. Ranking czytelników →
Nasze teksty o grze
W naszych topkach
Wszystkie topki →Dodatki
Wszystkie (66) na BGG ↗- Alsace (fan expansion for Ticket to Ride)
- Austria (fan expansion of Ticket to Ride)
- Les Aventuriers du Rail: à Lyon (fan expansion for Ticket to Ride)
- Les Aventuriers du Rail: en Belgique (fan expansion to Ticket to Ride)
- Baltic Sea (Östersjön) (fan expansion for Ticket to Ride: Rails & Sails)
- Bretagne (fan expansion for Ticket to Ride)
- Bretagne TT Version (fan expansion for Ticket to Ride)
- Britain & Ireland (fan expansion for Ticket to Ride: Europe)
- Castilla y León (fan expansion for Ticket to Ride)
- Eurasia (fan expansion for Ticket to Ride)
- Extension France (fan expansion for Ticket to Ride)
- Göteborg (fan expansion for Ticket to Ride)






Opinie czytelników (3)
Vedahpod: Wsiąść do Pociągu: Europa Sidsonpod: Wsiąść do Pociągu: Europa Kamil TraksRedakcja
Wolisz pogadać na żywo? Dyskusja trwa na naszym Discordzie →Moja subiektywna ocena – ja posiadam „Wsiąść do pociągu: USA” Ogólnie: gra jest prosta i przyjemna dlatego też jest idealna do rodzinnych rozgrywek z dorosłymi i z dziećmi oraz dla osób, które mało grają w planszówki; każdy realizuje własny plan, jest mała dawka interakcji i strategii; ładna, duża plansza z mapą (wartość edukacyjna gry) faktyczny czas: 50 – 90min, zazwyczaj poczatkujący grają dłużej i dłużej myślą klimat gry: jest wyczuwalny klimat odkrywania nieznanych terytoriów plusy [w skali 1-10 dałabym 7 – jako ogólny odbiór gry jako „dobrej”] – uniwersalna gra – mam już trochę planszówek a mimo to, jak zapraszam znajomych, to jest to jedna z pierwszych moich propozycji do zagrania (sprawdza się na tzw. zapoznanie kogoś z planszówkami albo kiedy ma się ochotę na coś ”spokojnego”), dlatego warto ją mieć – jest ładna, ma mapę (bardzo lubię wszelkie mapy), ma fajne wagoniki – mechanika zajmowania terenów na planszy ma dobry wpływ na graczy (zwłaszcza na najmłodszych), bo wszyscy mają równe prawo do „zaistnienia” czyli zajęcia jakiejś przestrzeni minusy [w skali 1-10 dałabym 4 – jako siła tego, co może zniechęcać] – „za grzeczna” – mało interakcji, mało strategii, czasem się dłuży – liczenie punktów – zaznaczanie punktów w czasie rozgrywki dekoncentruje, wpływa na klimat dlatego punkty najczęściej liczę na koniec i trochę to zajmuje – wytrawniejszym graczom dosyć szybko się nudzi
Ostatnio na święta dostałem tą grę i chociaż zagrałem na teraz dopiero 3 razy, to mam nieco inne odczucia, co do niektórych elementów. Po pierwsze: moim zdaniem gra nie ma wcale takich prostych zasad. Możliwość wykonania jednej (i tylko jednej) z czterech możliwych rzeczy w każdej turze wymaga czasami dużych zdolności strategicznych. Oprócz tego, jako że możemy zachowywać dowolną liczbę tras (zwanych w grze biletami), to mamy wymierny wpływ na wynik gry. Do tego dochodzą zasady budowania promów i tuneli… Ta gra przy wprawnych graczach ma dużą dawkę strategicznego myślenia. W zasadzie w powyższym punkcie zacząłem mówić o tym, o czym miało traktować „po drugie” – gra ta ma dużą dawkę interakcji między graczami… jeśli gracze obserwują planszę. Przecież nietrudno zauważyć, gdy ktoś próbuje zbudować najdłuższą trasę na planszy (premiowaną 10 punktami na koniec gry) albo (po nawet dwóch rozegranych grach) gdy ktoś „realizuje bilet” na jednej z najdłuższych tras. Już podczas tych trzech gier, które rozegrałem spotkałem się z graczami, którzy grali zarówno „pod siebie” (realizuję własne bilety i może się uda), jak i takich, którzy „kontrolowali innych” (blokuję trasy innych graczy, rozrzucam wagony po całej planszy i zajmuję najbardziej uczęszczane trasy). To dwa największe zarzuty. Może po kolejnych kilku(nastu) grach mój entuzjazm opadnie, jednak na teraz nie mogę się zgodzić, że ta gra (nawet przy grze w dwie osoby) jest nudna, albo że zasady są proste. Ale jestem skłonny do debaty 🙂
No właśnie 4 akcje (i to, że może wybrać tylko jedną z nich), które może wykonać gracz w ciągu swojej jednej tury, podkreśla prostotę zasad. To, że gra ma potencjał strategiczny, się zgadza. Jednak nasza strategia dalej ograniczają się do blokowania przeciwnika lub skupieniu się na realizacji swoich biletów. Szczególnie łatwo przewidzieć ruchy graczy, gdy zagrało się w grę już kilka razy. Zna się wtedy te dłuższe trasy na pamięć i bez problemu można zblokować przeciwników. Jeżeli chodzi o półkę gier familijnych, to rzeczywiście, można powiedzieć, że to jest strategia. W porównaniu jednak do prawdziwych przedstawicieli tej kategorii, jak Chaos w Starym Świecie, Gra o Tron, Terra Mystica, czy inne podobne tytuły (większe), to Wsiąść do Pociągu nie ma co się równać poziomem skomplikowania i możliwościami taktyczno-strategicznymi. Dalej sądzę, że Wsiąść do Pociągu to dobra gra. Dla ludzi zaczynających przygodę z grami planszowymi lub grającymi od święta. Ci, którzy wolą większe wyzwania, powinni sięgnąć, po coś bardziej wymagającego.