Gry, które wszyscy lubią… oprócz mnie.

Co ciekawe Puerto Rico nie ma niczego, co by mnie z definicji odrzucało — średniej ciężkości ekonomiczna gra euro o doczepionej tematyce, klasyczne przetwarzanie surowców, kilka podstawowych akcji z mechaniką na pierwszym miejscu. Jakby nie patrzeć, wiele takich gier znalazło miejsce w moim serduszku. Mógłbym pójść na łatwiznę i przyczepić się do fatalnej grafiki przedstawiającej żeglarza z wąsem i ascetycznego wydania, ale gra doczekała się odświeżenia, a mimo wszystko nadal mnie do niej nie ciągnie. Nie przekonuje mnie nawet to, że jako jedna z pierwszych zawalczyła z downtime’em, wprowadzając na stoły graczy nową mechanikę, gdzie aktywny gracz wybiera akcję, którą wykonują również wszyscy pozostali gracze. Pomysł wytrych — zdawałoby się. Obecnie znajduje się na 30. miejscu rankingu BGG, zdobyła nagrodę Gry Roku za 2008 r., a ja będę kręcił nosem na propozycję rozgrywki. Myślę, że w nieodpowiednim czasie zasiadłem do tego tytułu. Gdyby była to jedna z pierwszych moich gier, może zachwalałbym po dziś dzień, a przynajmniej doceniał. Stało się jednak inaczej, miałem już za sobą kilka poważniejszych tytułów i ten nie zaskarbił sobie moich łask.

komentuje Gekon

Miała być to świetna gra oparta na Władcy Pierścieni, z genialnym klimatem, scenariuszami i zazębiającymi się mechanizmami. No i aplikacja. Dostaliśmy bardzo przeciętnego średniaka z infantylnymi i naiwnymi scenariuszami (niemającymi nic wspólnego z Władcą — to może być dowolny fantaziak, wcale się niewyróżniający). Mechaniki niby działały, ale nie dawały za wiele wpływu. Aplikacja — dobra, ale zmuszająca do wyścigu i zabierająca całą przyjemność z gry. Szczerze, to nie wiem, co w tej grze może się podobać.

komentuje trx

Hit sprzedażowy Stonemaier Games. Nie wiem, czy była to świadoma zagrywka marketingowa, ale jeśli mnie pamięć nie myli, gra sprzedała się wcześniej, niż trafiła do sklepów. Wywołało to wśród wielu chęć posiadania swojego egzemplarza. A może spowodowało to jednak świetne wydanie, czego nie można odmówić, na czele z drewnianymi jajkami i kościaną wieżą w postaci budki lęgowej? Może niebanalna tematyka, która trafia nie tylko do pasjonatów ornitologii? Nie da się jednak ukryć, że gra lubianą jest. Dla mnie jest po prostu gra nijaka i w zasadzie trudno określić do kogo skierowana. Na grę rodzinną trochę za trudna, choć oprawa graficzna familijna. Graczy zaawansowanych raczej nie zadowoli. Niby ciekawa z mnogością kart, z drugiej strony taka talia niestety wprowadza losowość. To chyba największy zarzut ode mnie. Kolejne dodatki pokazują jednak, że jestem w mniejszości.

komentuje Gekon

Czy to w barze, czy na domówce, jest spora szansa, że na takim evencie na stół może wylądować gra Tajniacy. Jest prosta do wytłumaczenia, jest sprytna, jest na dużą liczbę osób. Więc co z nią nie tak? W głównej mierze jest ona dla mnie najzwyczajniej w świecie nudna. Gier o tematyce odgadywania haseł jest trochę na rynku i robią to dużo lepiej, niż Tajniacy. W dodatku, mimo iż cholernie szanuję za Mage Knighta Vlaada Chvátil, tej gry w ogóle, ale to totalnie w ogóle nie czuję. Tajniacy to jedna z niewielu, o ile nie jedyna, gra towarzyska na wiele osób, która spowoduje, że da mi pretekst, aby szybko się ulotnić z grania.

komentuje Piotr Frąk

Kwintesencja deckbuildingu, rodzina gier, która podbiła świat swą prostotą zasad, grywalnością i skłonnością do pierdyliarda rozszerzeń. Cała gra to dość gruba talia, zmieści się wszędzie, tak w plecaku na wycieczce, jak i czasowo podczas wieczoru towarzysko-planszowego. Nauczyć w to bawić się może każdy, w jakieś dziesięć minut. Zatem czy mamy do czynienia z grą idealną, wszechstronną i taką, której nie lubić nie sposób? Cóż, zaliczam się do, jak sądzę, śladowej mniejszości osób niechętnych Star/Hero Realms, nie tylko dlatego, że jestem miłośnikiem gier złożonych oraz bardzo złożonych. Rodzinka Realmsów to fast food gamingowy, zabawa, która niewiele wymaga od naszych mózgowych zwojów, zawiera zbyt dużą dawkę nieakceptowalnej losowości, przy której ja się zwyczajnie nudzę. Dla starych wyjadaczy kto wygra staje się jasne gdzieś przy trzecim, czwartym kupnie karty, reszta partii to właściwie tylko szczęśliwe doprowadzenie akcji do końca. I żeby nie było – w samo Star Realms zagrałem setki razy, tak samo jak zjadłem setki hamburgerów, przez chwilę jest miło, ale albo nic po tym nie zostaje w głowie, albo za dużo zostaje na oponce. /Wojtek

komentuje trx