Karak

Dungeon Crawlery są przez wydawców w naszym kraju mocno zaniedbane. Nowych tytułów pojawia się niewiele, bo ciężko konkurować z takimi grami jak Descent, czy Imperium Atakuje. Na szczęście w ostatnich tygodniach pojawiło się światełko (a nawet dwa) w tunelu. Albi Polska zapowiedziało Kickstarterowego hita – Gloomhaven oraz nieznany wydawca zainteresował się wypuszczeniem na naszym podwórku świetnego Sword & Sorcery. Wydaje się, że te dwa tytuły nie wypchają całej przestrzeni dla tego gatunku gier, ale na pewno nieco tę sytuację poprawią.

Karak jest właśnie przedstawicielem dungeon crawlerów. Jest to gra planszowa wydana przez Albi Polska, przeznaczona dla 2-5 graczy w wieku przynajmniej 7 lat. Nie da się ukryć, że jest to gra przeznaczona dla młodszego odbiorcy. Mechanizmy w niej wykorzystane są proste, żeby nie napisać prostackie. Jednak, czy jest to dobra gra? Czy dobrze się przy niej bawiliśmy? Czy ew. dzieci za szybko się nią nie znudzą?

Zawartość

W Pudle znajdziemy praktycznie same kartony – kafelki planszy, żetony wrogów, żetony skarbów, plansze graczy, wizerunki postaci, żetony wytrzymałości… wszystko zostało wykonane z porządnego, grubego kartonu, który najpewniej wytrzyma dużo dłużej od cienkiego papieru. Oprócz tego, dostaniemy również kartonowe postacie, które w droższych warunkach zastąpione były by najpewniej przez plastik. Część żetonów będziemy losować z wora, który jest również dołączony do pudełka. No i kosteczki – klasycznie – być muszą.

Zacznijmy od tego, że nie jest to gra wybitne droga i patrząc na zawartość, cena wygląda bardzo dobrze. Nie oszczędzili nawet na wspomnianym worze, co w przypadku takiego FFG, nie byłoby do pomyślenia!

Rozgrywka

Jako śmiałkowie, czyli klasyczni bohaterowie gier fantasy – wojownicy, łotrzyki, czarodzieje itd. Będziemy przemierzać nieznane tunele lochów w celu zdobycia jak największej ilości skarbów. Będziemy walczyć z rezydentami podziemi, zdobywać lepszą broń, zwoje z czarami, a nawet klucze, pozwalające nam otworzyć skrzynie z kosztownościami – czyli z tym, po co do tych zatęchłych tuneli weszliśmy. Jak się okazuje, w tych samych lochach mieszka sobie spokojnie smok. Jak wiadomo, nikt nie lubi, jak ktoś psuje jego harmonię domową, włamuje się do mieszkania i w dodatku je okrada. Sam bym się wkurzył, jakby mnie tak potraktowano. Bohaterowie, jak to w przypadku zwykłych złodziei bywa – nic sobie z tego nie robią i nie dość, że z czystym sumieniem okradają właścicieli tych tuneli, to jeszcze próbują ich wszystkich zabić – kończąc na najsilniejszym, czyli smoku. Gdy to się stanie – gra się kończy i wygrywa najlepszy kleptoman.

No właśnie. W momencie śmierci jaszczurki kończymy grę – nie wygrywa ten, który go uśmierci, tylko ten, który uzbiera największą fortunę. Co prawda, loot (czyt. łup), który zdropuje (czyt. wypadnie) z dragona (czyt. ze smoka) jest godny – więcej warty, ale trzeba pamiętać, że nie o samym zabijaniu jest to gra.

No okej, ale jak będzie wyglądała cała rozgrywka? Na początku lądujemy w komnacie (centralnej) z fontanną życia. Bohaterowie będą odkrywać tunele poprzez odkrywanie losowych kafelków. Jeżeli trafią na komnatę, to wylosowujemy żeton wroga/skarbu z wora wrogów/skarbów. Jak wypadnie skarb – fajnie, ale żeby go zgarnąć, musimy mieć klucz, który pozwoli nam go otworzyć. A ten wypada z konkretnych przeciwników – szkieletów-uwaga-kluczników. Jeżeli wypadnie wróg, to trzeba z nim walczyć. Każdy przeciwnik ma swój określony przedmiot, jak z niego wypadnie – wiemy co zyskamy za pokonanie danego wroga. Jest z jednej strony dobre, bo jak bardzo gra może być losowa – ciągniemy kafle, żetony z wora, rzucamy kostkami (przy walce)… bez przesady. Z drugiej strony taka rzecz, mogłaby być niewiadomą… Chociaż to powodowałoby sytuacje, że z przeciwnika dzierżącego topór wypada sztylet. No właśnie, jak już przy broni jesteśmy to opowiem co nieco jak wygląda walka. Każdy wróg ma siłę – żeby go pokonać, rzucamy kostkami i dodajemy siłę z używanej przez nas broni. Jeżeli to nie wystarczy, to możemy użyć czarów. I tyle - proste jak w Talismanie. Dodatkowo, każdy z bohaterów ma swoje umiejętności, które mogą pomóc zarówno w walce, jak i w poruszaniu się po podziemiach.

Gdy testowaliśmy grę, zdarzyło nam się, że już w pierwszej rozgrywce „zużyliśmy” tytuł w całości – na planszy wylądowały wszystkie kafle terenu i wszyscy przeciwnicy (traf chciał, że smoka wyciągnęliśmy prawie na końcu). Trzech bohaterów dość mocno i na szczęście (mimo losowości) dopakowało się bardzo mocno i tylko pech na kościach (przy walce ze smokiem, bo skarbów też zebraliśmy podobną ilość) decydował o tym, kto wygra. W kolejnych grach nic ciekawszego nas nie spotkało – smutno.

Jeżeli „zużycie” występuje po pierwszej partii, to wiedz, że coś się dzieje – albo tytuł jest zwyczajnie kiepski.

Kolejną wadą jest to, że nie można się tłuc między sobą. Brak negatywnej interakcji może doprowadzić do sytuacji, że gość który jest w stanie roznieść każdego na planszy, tylko dlatego, że miał daleko do skrzynek i/lub kluczy nie wygrał gry. Niestety losowość w tej grze potrafi zabić przyjemność z gry – do cna.

Podsumowanie

Karak nie podbił mojego serca. Powiem więcej, uważam, że jest to gra po prostu kiepska, która mimo tego, że wygląda dość dobrze, ceną nie zabija, to i tak starcza na bardzo niewiele. Dzieciaki na pewno będą miały więcej frajdy z tej gry, bo wydaje się, że jest dla nich przeznaczona – jest prosta i przyjemna – jednak obawiam się, że mimo wszystko znudzi im się niedługo później, niż to miało miejsce w naszym przypadku.