Karta gry
Autor gry: Andrea Chiarvesio, Alexio Schneeberger
- Gracze
- 2–4
- Czas
- 90–0 min
- Wiek
- 14+
- Ciężar
- 3/5
- Mechanika
- kontrola obszaru, asymetryczne zdolności
- Wydawca
- Cmon
Dziś Eric nie pracuje już w CMON, jednak wydawnictwo postanowiło resztką sił (bo finansowo radzi sobie różnie) zainspirować się dziełami mistrza i stworzyć coś na ich podobieństwo.
I tak powstał Mordred. Tytuł pod wieloma względami przypomina wymienione gry, ale jest na tyle różny, by spokojnie znaleźć miejsce na półce obok pozostałych. Czy jest jednak równie ciekawy? Podpowiem, że objęliśmy go patronatem… i nie żałujemy.

Mordred to gra strategiczna dla 2–4 graczy (z dodatkiem również dla 5). Jej autorami są Andrea Chiarvesio oraz Alexio Schneeberger. W Polsce, jako chyba pierwsze wydawnictwo na świecie, wydał ją Portal Games. Pojedyncza partia mieści się w dwóch godzinach, chociaż przy zamulaczach może potrwać nawet ponad trzy. Do stołu mogą siadać gracze od 12. roku życia.
Wykonanie
Twórcy od samego początku wyraźnie inspirowali się szybkimi i łatwymi do nauczenia grami Erika Langa. Prostymi w podstawach, ale bardzo ciekawymi i głębokimi podczas rozgrywki. Podobnie jest z wykonaniem. Dostajemy cienką instrukcję (za cienką), talie kart frakcji, dwie małe talie Przeznaczenia i Chaosu, trochę żetonów oraz figurki. Tak, te ostatnie muszą być, bo to CMON. I wcale nie świadczą o prostocie gry.

Instrukcja jest bardzo krótka, co cieszy, ale niestety nie odpowiada na wszystkie pytania. Już podczas pierwszej rozgrywki pojawiły się wątpliwości, które rozwiało dopiero FAQ w wersji elektronicznej. Podobno to wina CMON, a nie Portalu, ale myślę, że takie rzeczy powinny zostać wyłapane przed drukiem. Wydawcy przecież ogrywają (chociaż trochę) grę przed podjęciem decyzji o produkcji, prawda? Prawda? Wątpliwości nie są na szczęście ogromne – część można rozstrzygnąć na logikę – ale jednak są. Do najważniejszych należy pytanie, jak po nastaniu Chaosu dostać się do Zaginionych Krain. Otóż zwyczajnie przez Twierdze Caer, czyli teleporty. Nie ma jednak jednoznacznej informacji na ten temat w instrukcji.
Plastik każdy lubi. Tzn. ja lubię, a wy to nie wiem, ale skoro ja, to wy pewnie też. W tym aspekcie jest spoko. Nie jest to poziom Awaken Realms ani wielkich figurek potworów od CMON, ale jest okej. Tytuł bardzo dobrze prezentuje się na stole.
Karty to raczej standard. Nie są powlekane i są dość miękkie, trochę będziemy je używać – szczególnie kart walki frakcji. Raczej skłaniałbym się więc ku koszulkowaniu, chociaż nie jest to wymóg.

Insert to cienki, klasyczny plastik od CMON. Jeżeli mamy dodatek (lub kilka) i mieszkamy w małym mieszkaniu, możemy go wywalić i przerzucić całość do woreczków strunowych. Oczywiście tylko wtedy, gdy nie wzdrygamy się na widok miziających się figurek. Jeżeli jesteśmy na tym punkcie przewrażliwieni, konieczne będzie jego zostawienie. Niestety.
Mam jednak pewne obawy dotyczące plansz, szczególnie tej przedstawiającej Zaginione Krainy. Wykonano je z dość cienkiego kartonu i mam wrażenie, że mogą łatwo się naderwać, a nawet podrzeć. Uważałbym na nie.

Rozgrywka
Wcielamy się w przywódców frakcji, którzy chcą zaskarbić sobie przychylność Mordreda, Morgany oraz Merlina, by… no właśnie, do końca nie wiadomo. Chyba chodzi o rządzenie Albionem i Zaginionymi Krainami. W każdym razie nie walczymy – jak mogłoby wynikać ze wstępu w instrukcji – jako Mordred o przychylność tłuczących się ludów, ale odwrotnie. To Mordred ma nadzieję, że staniemy pod jego sztandarem.
Trochę to zawiłe, ale ostatecznie wszystko sprowadza się do zdobywania żetonów Przychylności (czyli PZ) poszczególnych przywódców. To one dają nam zwycięstwo. Sama Przychylność zapewnia również dostęp do całkiem mocnych zdolności przywódców, co czasami otwiera drogę do ciekawych zbiegów okoliczności. Najlepiej takich, których nikt się nie spodziewa.
Podczas swojej tury możemy wykonać jedną z trzech akcji: Marsz, Werbunek lub Magię. W zależności od tego, jak mocną akcję wybierzemy, tym dalej przesuniemy swój znacznik na Pierścieniu Chaosu. To koło czasu wskazuje, czyja jest tura (ten, kto znajduje się na końcu, wykonuje akcję) oraz jakie specjalne wydarzenia się rozegrają. Może się więc zdarzyć, że jeden gracz wykona kilka mniejszych akcji, zanim inny zagra swoją – być może znacznie większą.

Jak pewnie się domyślacie, Marsz pozwala przemieszczać jednostki. Liczba grup, które przesuniemy, definiuje siłę akcji, a ta przekłada się na koszt w Czasie. Ciekawe jest to, że na jednym polu po ruchu mogą znajdować się maksymalnie cztery jednostki z maksymalnie dwóch frakcji (czyli łącznie do ośmiu). Kto pierwszy wejdzie w konflikt, ten zablokuje region innym. Przy większej liczbie graczy ma to ogromne znaczenie. Możemy przechodzić przez pełne regiony, ale nie możemy zakończyć na nich ruchu.
Werbunek** pozwala przemieścić Wodza, specjalną jednostkę, która poza werbowaniem umożliwia również uruchamianie wyjątkowych zdolności podczas potyczek. Im więcej wystawimy jednostek, tym więcej punktów Czasu zapłacimy.
Ostatnią akcją jest Magia. Podczas niej możemy rzucać zaklęcia, maksymalnie tyle ilu mamy naszych Mistyków na planszy. Koszt każdego zaklęcia jest podany na karcie. Co ważne, karty te są jednorazowe i muszą nam wystarczyć na całą rozgrywkę.
Gdy nasz znacznik jako ostatni opuści pole na Pierścieniu Chaosu (wyjątkiem jest Wojna, o tym niżej), uruchomi się specjalna zdolność. Dlatego zajmowanie pierwszego miejsca na danym polu ma ogromne znaczenie – będziemy je opuszczać jako ostatni. Zdolności są dość proste, ale jednocześnie bardzo istotne dla przebiegu rozgrywki.

Przywództwo porusza Przywódców i rozsiewa nowe znaczniki Przychylności. Ma to duże znaczenie, jeżeli chcemy zdecydować, gdzie pojawią się nowe PZ-ki. Najpewniej tam, gdzie przeciwnicy mają dalej lub nie dysponują dużą armią.
Potwór pozwala przemieścić potwory, które mają specjalne, negatywne zdolności. Możemy więc uprzykrzyć życie przeciwnikom. W każdej rozgrywce wybieramy/losujemy dwa z puli czterech.
Przeznaczenie uruchamia górną część specjalnej karty (jednej z dwóch dobranych), z reguły zapewniającą Przychylność. Drugą kartę odłożymy do Kotła Chaosu, co będzie miało znaczenie przy zmianie fazy.
Wojna uruchamia się w momencie, gdy ostatni znacznik przejdzie przez pole Wojny lub je opuści. Wtedy rozpatrywane są wszystkie bitwy w regionach, w których znajdują się jednostki dwóch frakcji.
Bitwy są szybkie. Za każdą jednostkę wykładamy jedną kartę z ręki, zakrytą. Znaczenie ma typ jednostek biorących udział w walce: Wódz, Wojownik lub Mistyk. Podczas bitew mogą pojawić się również Bohaterowie, przywołani za pomocą zaklęć. Co prawda w większości przypadków traktowani są jak Wojownicy, ale często mają dodatkowe zdolności.
Następnie karty są odsłaniane, uruchamiamy ich zdolności (tutaj dzieje się największa asymetryczna magia), a na koniec zliczamy miecze i tarcze. Nadmiar mieczy zabija jednostki przeciwnika. Proste, ale skuteczne. Ważne jest to, że nasza siedmiokartowa ręka przed Wojną musi wystarczyć na wszystkie konflikty. Dlatego zdolności pozwalające uzupełniać rękę mogą mieć kluczowe znaczenie, szczególnie gdy dojdzie do kilku bitew.

Na koniec Wojny sprawdzamy kontrolę poszczególnych regionów. Kto ma więcej jednostek, ten zdobywa Przychylność z danego regionu (lub z pól pomiędzy nimi, jeżeli kontroluje oba). Tyle. Proste i fajne.
Gdy pierwszy raz przekroczymy pełne koło nastanie Czas Chaosu. Otworzy się plansza Zapomnianych Krain, przeniesiemy na nią Przywódców i pojawią się nowe żetony Przychylności. Zmieni to dynamikę gry i przesunie punkt ciężkości rozgrywki. Będziemy musieli przenieść tam swoje wojska, co wcale nie jest łatwe.
Sama plansza ma zupełnie inną budowę. Pola sąsiadują ze sobą po okręgu, przez co możliwości ruchu jest mniej. Nie ma też szlaków morskich. Czas Chaosu powoduje również odczytanie i rozegranie dolnych części kart Przeznaczenia, które zostały tam zagrane w pierwszej fazie gry. Od tej pory podczas akcji Przeznaczenia będziemy korzystać z potężnych kart Chaosu. Dodatkowo wszystkie Twierdze Caer w danym kolorze stają się ze sobą połączone, co pozwala przemieszczać jednostki między nimi.
Waham się, mając ocenić, czy druga mapa była w tej grze potrzebna. Największym zarzutem jest to, że przez nią gra wymaga naprawdę dużego stołu. W połowie partii nagle rozkładamy drugą planszę, w dodatku zaprojektowaną w taki sposób, że trudno ją ułożyć tak, by było wygodnie. Z drugiej strony gra zmusza nas do przeniesienia się na nią, co prowadzi do ciekawych rozwiązań i wymaga odpowiedniego zaplanowania ruchów. Z jednej strony bardzo mi się to podoba, ale z drugiej – technicznie można było to zrobić lepiej.

Tak jak wspomniałem kilkukrotnie, frakcje są asymetryczne. Przekłada się to na zdolności kart bitew oraz niektóre zaklęcia. Asymetria jest dość prosta – cała talia dostosowana jest do jednej zdolności, dzięki czemu możemy składać kombosy zależne od sytuacji. Przykładowo Ludzie mogą jedną kartą dostawić jednostki do sąsiedniego regionu, a druga karta dostaje bonusy, jeżeli faktycznie to zrobiliśmy. Wysokie Elfy mogą dokładać kolejne karty, jeżeli mają mniej jednostek od przeciwników. Ogry dostają bonusy za pary Wojowników, a Krasnoludy za kontrolowanie sąsiednich terytoriów. Dodatkowo mogą łatwo dostawiać tam kolejne jednostki.

Losowość, regrywalność, skalowanie i negatywna interakcja
Losowości tak naprawdę wiele tu nie uświadczycie. To dobrze. Trochę pojawi się jej w kartach, jak to zwykle bywa, ale na tym koniec. Cała reszta jest kontrolowana przez graczy. To właśnie oni generują nieprzewidywalne sytuacje, a im więcej osób przy stole, tym więcej chaosu.
Regrywalność wydaje się stać na wysokim poziomie, głównie za sprawą asymetrii, różnego podejścia do wielkości akcji, kart Przeznaczenia i początkowego rozstawienia. A właśnie – setup. Muszę przyznać, że zaprojektowano go bardzo sprytnie. Do każdego elementu pojawiającego się w grze – Przywódców, Potworów, żetonów Przychylności, Twierdz Caer czy początkowych jednostek graczy – dobieramy kartę setupu, która wskazuje region lub pole, gdzie dany element ma się pojawić. Dzięki temu każda partia zaczyna się i rozwija nieco inaczej.

Skalowanie działa, chociaż mam wrażenie, że jak w większości gier tego typu – im więcej graczy, tym weselej. Trzeba jednak pamiętać, że każda kolejna osoba znacząco zwiększa możliwość wystąpienia downtime’u. Ten podczas pierwszych rozgrywek potrafi być odczuwalny, mimo że sama gra jest bardzo prosta. Dlatego rekomenduję rozgrywkę w trzy osoby. Na dwie jest szachowo, a w konfliktach często brakuje kart, bo wciąż walczymy tylko ze sobą. Na cztery robi się gęsto, chaotycznie, ale bardzo ciekawie. Trzeba jednak liczyć się z dłuższą partią.
Jeżeli chodzi o negatywną interakcję, to jak pewnie się domyślacie – jest jej dużo, ale nie jest szczególnie bolesna. Każdy wie, na czym stoi. To wojna. Będziemy się tłuc i wszyscy o tym wiedzą. Nie ma za to zdrad ani wielkiego kombinowania pod stołem. Wiadomo, że trzeba bić tego, kto ma najwięcej żetonów Przychylności, żeby nie zdobywał kolejnych. To jednak nie musi go powstrzymać, jeżeli zagra sprytnie. Nie ma eliminacji. Wódz, który przegrywa bitwę, nie wypada z gry, tylko się przewraca i już w kolejnej turze może spokojnie wystawić kolejne jednostki, zdolne do walki o PZ-ki.

Podsumowanie
Muszę przyznać, że miałem lekkie obawy, gdy siadałem do Mordreda. Czy sprosta moim oczekiwaniom i wysoko postawionej poprzeczce przez Langa i jego Blood Rage czy Rising Sun? Nie zawiodłem się. Połączenie kombinowania przy poruszaniu się po Pierścieniu Chaosu, dostępu do Twierdz Caer, gdy otworzą się portale, oraz wykorzystywania zdolności frakcyjnych, a wszystko to polane sosem prostych zasad i zaledwie trzech akcji? Pyszka.
Na tym etapie trudno mi ocenić, czy gra jest lepsza od langowych tytułów, które wymieniłem. Z pewnością ma w sobie powiew świeżości i różni się na tyle, że fani tamtych gier powinni spróbować Mordreda.
Kilka słów o klimacie, którego tak naprawdę za wiele tu nie ma. Rzeczywiście toczymy potyczki na Wyspach, pojawiają się Zapomniane Krainy, walczymy o przychylność tytułowego Mordreda, Morgany czy Merlina, a na planszy spotykamy potwory i bohaterów znanych z legend arturiańskich. Ale to tyle. Gra to czysta łupanka. Żeby wkręcić się w klimat, trzeba się naprawdę postarać. Szczególnie że żetony Przychylności to tak naprawdę różnokolorowe PZ-ki.

Kamil Traks
Mordred
Ocenia: Kamil TraksCzwarta z mitologicznej serii bez Langa na okładce. Na tyle inna, by mogła stać razem z innymi na półce. Na tyle ciekawa, by równie często lądować na stole.
Dobry
+ Plusy
- Bardzo fajna mechanika Pierścienia Chaosu i poruszania się po nim
- Prostota akcji
- Dobre wykonanie (chociaż Morgana wygląda jakoś taniej, niż reszta)
- Prosta asymetria, łatwa do nauczenia
- Twist w połowie gry, który zmienia dynamikę rozgrywki
− Minusy
- Twist w połowie gry zmusza nas do przekładania elementów na stole lub wcześniejszego zostawienia wolnej przestrzeni. Gra wymaga dużego stołu
- Niepotwierdzone setkami partii zastrzeżenia dotyczące balansu, np. Elfów
- Martwię się o planszę Zapomnianych Krain. Jest bardzo cienka, a egzemplarz, na którym grałem, został już wcześniej porwany (nie przeze mnie, a przez poprzednich graczy).
A Ty? Oceń grę Mordred
Oceny czytelników pojawią się po pierwszych głosach.
Ocena czytelników, osobna od oceny redakcji. Bez logowania. Swój głos możesz zmienić albo cofnąć, klikając jeszcze raz. Ranking czytelników →
Tekst Ci się przydał? Postaw redakcji kawębuycoffee.to
Na iPhonie powiadomienia działają po dodaniu strony do ekranu głównego (Udostępnij → Do ekranu głównego).





Komentarze (0)
Wolisz pogadać na żywo? Dyskusja trwa na naszym Discordzie →